كه نزد أو آمده وميثاق را حفظ نموده » « 1 » . وعامّه وخاصّه به طرق متعددة روايت كرده‌اند كه روزى عمر در ايّام « 2 » خلافت داخل مسجد الحرام شد ونزد حجر رفت وگفت : اگر نه اين بود كه پيغمبر خدا تو را بوسيد من نمىبوسيدم ، زيرا كه ضررى ونفعي نمىرسانى ، ودر آن وقت حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام حاضر بود ، پس خطاب به عمر نمود كه : « مه يا عمر ! بل يضرّ وينفع » يعنى ساكت شو ، اى عمر ، بلكه حجر ضرر ونفع مىرساند عمر گفت : اى أبو الحسن ! اين را از كجا مىگويى ؟ گفت : « از كتاب خدا كه مىفرمايد : وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ « 3 » تا آخر آية ، چون حق تعالى ، آدم را آفريد ودست قدرت خود را بر پشت أو كشيد ، بيرون آورد ذريّهء أو را از پشت أو ، واز ايشان اقرار گرفت بر ربوبيت خود ، پس اقرار ايشان را در كاغذى نوشت وحجر را دو چشم وزبان بود وبه أو فرمود : دهان را باز كن وأو دهان را گشاد وآن نوشته را در دهان أو انداخت « 4 » ، وگفت : تو شاهد باش در روز قيامت بر جماعتى كه وفاء به آن عهد كنند ، پس حجر ضرر ونفع مىرساند . . . » . عمر گفت : لا أبقاني اللّه بأرض لست فيها يا أبا الحسن ، يعنى خدا مرا زنده ندارد در زمينى كه تو در آن نباشى اى أبو الحسن « 5 » .

--> ( 1 ) علل الشرائع : 2 / 430 - 431 حديث 1 ، كافى : 4 / 185 و 186 حديث 3 ، بحار الأنوار : 96 / 223 حديث 19 ، وسائل الشيعة : 13 / 317 حديث 17835 . ( 2 ) ج : زمان . ( 3 ) أعراف ( 7 ) : 172 . ( 4 ) ه‍ : گذاشت . ( 5 ) علل الشرايع : 2 / 426 حديث 8 ، امالى شيخ طوسي : 476 و 477 حديث 1041 ، بحار الأنوار : 96 / 216 و 217 حديث 1 ، 221 حديث 12 ، مستدرك حاكم : 1 / 628 حديث 1682 ، اخبار مكّه : 1 / 323 و 324 ، صحيح بخاري : 2 / 160 - 162 باب 50 و 57 و 60 ، صحيح مسلم : 9 / 16 و 17 ،